Historia szkoły

Szkoła w latach 1946-1962

Szkoła Podstawowa w Turowie została zorganizowana 1 maja 1946 r. w zniszczonym budynku szkoły poniemieckiej. Budynek szkolny znajduje się przy głównej drodze w środku wsi naprzeciw kościoła. Wygląd zewnętrzny szkoły: ściany murowane z czerwonej cegły z wejściem frontowym od ulicy. Brak podwórka szkolnego. Budynek mieścił pięć sal lekcyjnych, z których 4 znajdowały sie na parterze i jedna na strychu. Sale lekcyjne były ciasne dla dość dużej liczby dzieci. Brakowało gabinetów, pokoju nauczycielskiego i kancelarii. Organizatorem szkoły w Turowie była  Maciejewska Anna. Dzięki jej  staraniom  budynek  w ciągu krótkiego czasu został wyremontowany i oddany do użytku. Do szkoły uczęszczało wówczas 40 uczniów. Z biegiem lat liczba uczniów wzrastała. Anna Maciejewska  pracowała sama w jednoklasówce do roku 1952 r. W roku szkolnym 1953/54 do szkoły przydzielono drugą „siłę pedagogiczną” – Marię  Michalską. W tym roku stopień organizacyjny szkoły wzrasta do pięciu klas. Pani Michalska pracuje w Szkole Podstawowej w Turowie do roku 1954. W roku szkolnym 1954/55 do grona pedagogicznego dołącza Rogowska Irena, która pracuje do roku 1956. Szkoła Podstawowa w Turowie stała się szkołą wyżej zorganizowaną w roku 1956, kiedy wdrożono siedmioletnim programem nauczania . Rok szkolny obejmował cztery okresy. W tamtych latach musiano przestrzegać świeckości szkoły, takie były zarządzenia władz. Strojem obowiązkowym uczniów był granatowy fartuszek i biały kołnierzyk. Pomieszczenia klasowe, chociaż były ciemne i ciasne, w miarę możliwości upiększano. Od 1 września 1956 szkole przydzielono trzech nauczycieli: Warebał Marię, Wójtowicz Genowefę i Hermanową Marię. We wrześniu 1958 roku Wójtowicz Genowefa dostaje przeniesienie, a na jej miejsce przychodzi Iławińska Jadwiga. W październiku tegoż roku do szkoły przydzielono  pana Dorosiewicza Jerzego. Obwód szkoły obejmował dzieci z miejscowości należących do rejonu tej szkoły tj. wieś Turowo, kol. Turowo, wieś Dworskowo (obecnie Miękowo) oraz od kl. V  dzieci z Dzikowa. Około   85% dzieci  uczęszczających do szkoły to dzieci rolników i robotników z PGR, 15% – pracowników PKP. Do Szkoły Podstawowej w Turowie w ciągu następnych lat napływało coraz to więcej dzieci. Stary, ciasny budynek szkolny, mała ilość klas, ciasne i zimne sale  nie były w stanie pomieścić 250 osób.
W związku z apelem 1000 szkół na 1000-lecie istnienia Państwa Polskiego postanowiono wybudować nową Szkołę Tysiąclecia ze składek SFBS. Budowę rozpoczęto w drugiej dekadzie czerwca 1962 roku. Z rokiem szkolnym 1962/63 na wniosek Inspektoratu Oświaty w Szczecinku obowiązki kierownika szkoły objął mgr Tadeusz Kurek. Skład Rady Pedagogicznej w tym roku szkolnym był następujący:  Anna Maciejewska, Maria Herman,Zofia Kulka. Były trudności z zebraniem funduszy na rzecz SFBS. Społeczność wiejska zebrała niewiele. Rada Pedagogiczna uchwaliła, że dzieci będą wpłacać po 50 groszy miesięcznie na budowę Szkół Tysiąclecia. Kierownik zaznaczył, że nauczyciele powinni bardziej angażować się w zbiórkę funduszy, np. zbierać odpady wtórne, organizować zabawy, a dochód przeznaczyć na fundusz. Wskazane jest też organizowanie współzawodnictwa między klasami, omawianie z dziećmi konieczności zbierania pieniędzy na ten cel. Głównym powodem wytypowania Tadeusza Kurka na kierownika szkoły było nie tylko wypełnianie obowiązków kierownika, ale dopilnowanie budowy nowej szkoły, organizowanie prac społecznych przy budowie oraz zaangażowanie miejscowego Komitetu Rodzicielskiego. Przed Radą Pedagogiczną i kierownikiem szkoły wisiało widmo pracy jeszcze jednego roku w trudnych warunkach w starym budynku szkolnym.  W szkole brakowało pomocy naukowych,  zajęcia prowadzone na dwie zmiany.
W październiku 1962 r. zorganizowano Kurs Ogólnokształcący w zakresie klasy VII dla dorosłych, a w listopadzie tegoż roku – Kurs Przysposobienia Rolniczego I stopnia, który prowadził kierownik szkoły. Lekcje odbywały się 5 razy w tygodniu od godz. 17.00 do  21.00. Powołano do życia wszystkie organizacje szkolne, utworzono drużynę harcerską. Drużynową została Janina Rutkowska. W okresie ferii letnich drużyna  wzięła udział w obozie zorganizowanym przez Komendę Powiatową ZHP. Rozwinięto działalność sportową szkoły. Zorganizowano zajęcia pozalekcyjne dla dzieci, takie jak: SKS, PS, chór i kółko taneczne. W ramach zajęć SKS-u utworzono sekcję piłki ręcznej i lekkiej atletyki.Drużyna piłki ręcznej i lekkiej atletyki brała udział na mistrzostwach powiatowych. Uczennica Gołębiowska Wiesława zdobyła mistrzostwo powiatu w biegu na 200 m.
Okres wakacji 1963 roku był okresem wzmożonej pracy dla kierownika szkoły. Należało przygotować budynek do uroczystości otwarcia, uzupełnić brakujący sprzęt i pomoce naukowe, które przyznano szkole na kwotę 300 000 zł. Społeczeństwo Turowa w ramach czynów społecznych przepracowało wiele godzin przy naprawie drogi wiodącej do szkoły oraz przy porządkowaniu obiektu. Odbiór techniczny budynku odbył się w dniu 30 VIII 1963 r. Do końca sierpnia do nowej szkoły został wprowadzony  sprzęt, urządzenia i pomoce naukowe. Zakupiono  sprzęt gospodarczy i dekoracyjny.

Szkoła w latach 1962-1991

Inauguracja roku szkolnego 1963/64 odbyła się w starym budynku, gdzie prowadzono również zajęcia do uroczystości otwarcia nowej szkoły Tysiąclecia  im. Tadeusza Kościuszki, która odbyła się 8.09 1963 r. o godz.10.00. Zaproszono na nią władze szkoły i partyjne, miejscowych działaczy i wojsko. Bardzo licznie zebrało się miejscowe społeczeństwo, przybyły delegacje szkół z powiatu. Otwarcia uroczystości dokonał przewodniczący GRN Głogowski. Dokonano aktu przecięcia wstęgi i wręczenia kluczy kierownikowi szkoły. W uroczystości brała udział orkiestra wojskowa i radiowóz wojskowy.
Od 9 września 1963r. kontynuowano naukę już w nowym budynku.  Szkoła tysiąclecia posiada 6 izb lekcyjnych o powierzchni 50m2 każda. Salę gimnastyczną, pracownię robót ręcznych, pracownię fizyczno – chemiczno – biologiczną, świetlicę, kuchnię szklaną, bibliotekę, szatnię, natryski. Szkoła wyposażona jest w urządzenia CO i urządzenia wodno – kanalizacyjne. Wprowadzono obowiązek zmiany obuwia  i noszenia stroju gimnastycznego na lekcjach W – F. W okresie zimowym wprowadzono dożywianie dla dzieci pracowników PGR obowiązkowo i dla pozostałych dowolnie. W styczniu odbyła się choinka noworoczna połączona z występami artystycznymi, finansowana przez komitet rodzicielski. W ramach oświaty dorosłych w październiku 1963 r. został założony kurs ogólnokształcący w zakresie klasy VII. Egzaminy końcowe na kursie odbyły się w maju 1964 r. Kurs ukończyło 9 osób. W grudniu 1963 r. po raz drugi został założony kurs Przysposobienia Rolniczego I stopnia, w którym uczestniczyło 8 osób. Wykłady na kursie prowadził kierownik szkoły. Kurs zakończył się egzaminem końcowym w kwietniu, w obecności komisji egzaminacyjnej. Egzamin zdały wszystkie osoby. Jesienią 1963 r. zasadzono wokół szkoły 70 drzewek i 300 szt. krzewów, które troskliwie pielęgnowała młodzież szkolna. W kwietniu 1964 r. założono drużynę zuchową. Na opiekuna została wyznaczona Barbara Ciesielska. Przepracowano wiele godzin przy uporządkowaniu obejścia szkoły, założeniu zieleńców i ogródka szkolnego. W  lutym 1964 r. przy szkole powstała spółdzielnia uczniowska „Piast”. Opiekunem spółdzielni uczniowskiej została Julia Kurek.
W roku szkolnym 1964/65 szkoła liczy 229 uczniów. 5 listopada zorganizowano w szkole Uniwersytet Powszechny dla rodziców finansowany przez miejscowy PGR i Kółko Rolnicze. Uniwersytet Powszechny skupił 45 członków. W listopadzie tego roku zorganizowano Kurs Przysposobienia Rolniczego I stopnia. Z okazji 20-lecia Polski Ludowej młodzież szkolna i rodzice podjęli zobowiązania pracy w czynie społecznym na ogólną  sumę około 2500 zł. Wykonano: przedłużenie bieżni o 10 m, naprawiono drogę na odcinku 100 m, nawieziono piasku na skocznię w dal i wzwyż, posadzono 400 różnych krzewów wokół szkoły, założono kwietnik, zakupiono story do wszystkich klas. W okresie ferii zimowych zorganizowano dla młodzieży niezorganizowanej, harcerzy i zuchów akcję „Zima”. Zajęcia odbywały się co drugi dzień w harcówce szkolnej i na świeżym powietrzu. Od roku 1965 zorganizowano jeszcze jedną drużynę harcerską i  zuchową, tak, że na terenie szkoły działy dwie drużyny harcerskie i dwie zuchowe. 26 lutego 1966r. odbyła się impreza sportowa. Szkoła  wzięła udział w I Ogólnopolskich Korespondencyjnych Zawodach w Gimnastyce Akrobatycznej. Startowało 10 chłopców i 10 dziewczynek. Szkoła zajęła II miejsce w Polsce.  W marcu 1966r. szkoła brała udział w Powiatowej Olimpiadzie Matematycznej i zajęła III miejsce. Najlepszy był uczeń kl. VII Kowalski Roman. Pod koniec roku szkolnego odbyły się Mistrzostwa Powiatowe Piłki Ręcznej, wzięły w nich udział drużyny chłopców i dziewcząt. Obie drużyny zdobyły wicemistrzostwo powiatu.
Od  01.09.1966 roku szkoła była szkołą ośmioklasową. Jest to duży przełom, do którego należało się przygotować tak lokalowo jak i kadrowo. Kierownikiem szkoły od września 1969 r. zostaje mgr Zygmunt Chmurski.
W roku szkolnym 1973/74 wprowadzono podział roku szkolnego na dwa okresy, nową skala ocen ze sprawowania oraz kryteria wystawiania ocen. Kierownik zmienił swój status-teraz jest dyrektorem.
Od września 1977 roku dyrektorem szkoły zostaje mgr Tadeusz Jankowski. Dla uczczenia 60 rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej i 100 rocznicy urodzin Feliksa Dzierżyńskiego opracowano całoroczny program obchodów. Na terenie szkoły realizowano hasło „Ład i porządek”. Szkolne koło SKS-u w roku szkolnym 77/78 realizowało program „Moskwa 1980”.Młodzież sportowa brała udział we wszystkich zawodach na szczeblu gminnym. W roku szkolnym 1978/79 lekcje zaczynają się o godz. 7.45 ze względu na bardzo wczesny przyjazd dzieci dojeżdżających. Dyrektor podkreślił duże poświęcenie nauczycieli w czasie kataklizmu zimowego na przełomie roku 1978/79. Mimo złych warunków atmosferycznych wszyscy byli obecni w pracy.
Od roku szkolnego 1979/80 rozliczać się będzie ucznia z nieobecnej każdej godziny, a nie jak dotąd z nieobecnego dnia.  W roku szkolnym 1980/81 wprowadzono dni wolne – soboty, na razie tylko w niektórych miesiącach: wrzesień, kwiecień, maj. W roku szkolnym 1981/82 nauka odbywać się będzie w pięciu dniach tygodnia, gdyż planuje się wszystkie wolne soboty dla nauczycieli i młodzieży.
STAN WOJENNY. Dyrektor zreferował cele i znaczenie podjęcia przez Radę Państwa PRL uchwały z dnia 13 grudnia 1981 r. o wprowadzeniu stanu wojennego w naszym kraju. Zapoznał nauczycieli i innych pracowników szkoły z zadaniami wynikającymi z tej sytuacji. Dokładnie zapoznał wszystkich z treścią wystąpienia Przewodniczącego Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego. Na okres od 14 grudnia aż do odwołania ustalono dla nauczycieli dzienne i nocne dyżury w szkole.  Zaapelował do zebranych, aby w procesie dydaktyczno-wychowawczym szczególnie podkreślali treści patriotyczne, służące kształtowaniu obywatelskich postaw oraz wyjaśniali uczniom aktualne problemy społeczne i polityczne, wykorzystując w tym celu wiadomości z prasy, radia i telewizji. Przestrzegano nauczycieli przed organizowaniem z udziałem młodzieży wszelkich akcji, demonstracji i uroczystości antypaństwowych.
Dyrektorem  szkoły od września 1982 r. zostaje  mgr Janusz Bukowski. W planie dydaktyczno-wychowawczym i opiekuńczym szkoły umieszczono postanowienia o stanie wojennym. Ustawa, „Kogo chcemy wychowywać w polskiej szkole”-obejmuje główne kierunki i zadania w pracy wychowawczej z dziećmi i młodzieżą szkolną. Główne kierunki to: przygotowanie uczniów do udziału w życiu społecznym, wychowanie przez pracę, rozwijanie zainteresowań, dbałość o zdrowie i sprawność fizyczną, przeciwdziałanie niedostosowaniu społecznemu i demoralizacji.
Od września 1985 r.  dyrektorem szkoły zostaje  mgr Teresa Koperska. Na terenie szkoły działają dwie organizacje związkowe: ZNP i NSZZ „ Solidarność”, organizacje ZHP, LOP, TPD, TPPR, Samorząd Uczniowski, Rada Rodziców, SKO, Spółdzielnia Uczniowska oraz różnorodne koła przedmiotowe: recytatorskie, taneczne, plastyczne, chór szkolny, matematyczne, polonistyczne, biologiczne, hafciarskie. Uczniowie zarabiają na wykopkach na szkolne wycieczki jak i uczestniczą w wielu akcjach na rzecz środowiska lokalnego.
Z okazji 25-lecia szkoły odsłonięto  kamień z orłem i tablicą pamiątkową. W czynie społecznym wykonano obelisk, posadzono 120 m lasu, 20 drzewek dekoracyjnych, żywopłotu, rozebrano śmietnik przed frontem szkoły i zrobiono doniczki kwiatowe. Od 27 maja 1990 roku wszystkie szkoły przechodzą pod kuratoria; w województwie zostały powołane cztery delegatury; w 1994 roku szkoły przejdą pod zarządy terytorialne.

Szkoła w latach 1991-2008

Od września 1991 roku dyrektorem z ramienia Rady Pedagogicznej zostaje mgr Leszek Turkowski. Od 1992 roku rozwija się w Szkole Podstawowej w Turowie Program Promocji Zdrowia w ramach Szkoły Promującej Zdrowie. Na ówczesne czasy była to idea obejmująca swoim zakresem wszystkie dziedziny życia społeczności szkoły i środowiska lokalnego.  Metody i formy pracy były na tyle nowatorskie, że można śmiało powiedzieć o nich jako prekursorach obecnej reformy oświaty. Ponieważ  szkoła nie dostała się do prekursorskiej 14 szkół w Polsce realizujących program, realizowała go samodzielnie. Dopiero w 1994 roku powstało Pomorskie Konsorcjum Zdrowie, które zrzeszało 43 szkoły. Od 1994 roku szkoła jest pełnoprawnym członkiem już ogólnopolskiego Klubu Szkół Promujących Zdrowie. Zaczęła działać Szkolna Komisja ds. Promocji Zdrowia. Rokrocznie opracowywane programy tworzone na podstawie przeprowadzanych badań i ewaluacji owocowały coraz to nowymi tematami pracy. W ramach działalności prowadzono wiele ciekawych zadań, m.in. nowe warsztatowe metody pracy z uczniem, nauczycielem, rodzicami. Nauczyciele  i rodzice brali udział w specjalnych warsztatach związanych z promocją zdrowia. Szkoła pozyskała od Zespołu Szkół Rolniczych w Świątkach pierwsze komputery ( 9 sztuk) i otworzyła jako pierwsza w gminie pracownię komputerowa. Ponieważ po likwidacji w 1993 r. PGR sytuacja materialna wielu rodzin pogarszała się z dnia na dzień, szkoła razem z Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej dożywiała wszystkie dzieci z rodzin najuboższych. W 1995 roku w ramach prowadzonego programu zostaje napisany program utworzenia Środowiskowego Domu Samopomocy na mocy Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego z 1994 r. Podjęte działania z Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej zaowocowały utworzeniem w grudniu 1995 r. Środowiskowego Domu Samopomocy. W ramach integracji prowadzone są popołudniowe zajęcia w Środowiskowym Domu Samopomocy dla osób niepełnosprawnych z terenu gminy Szczecinek. Działalność terapeutyczna tej jednostki uzyskała pozytywne opinie. W ostatnich latach szkoła jest ciągle wyposażana w pomoce dydaktyczne, komputery (9 sztuk połączonych w sieć jak  i z dostępem do Internetu), kamerę video, sprzęt radiowy, sprzęt nagłaśniający. We współpracy z Gminną Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych zostaje utworzona  integracyjna świetlica środowiskowa dla dzieci z rodzin zagrożonych patologią. Przy szkole istnieje oddział przedszkolny, do którego uczęszczają dzieci 6-cio letnie. Pozwala to już na objęcie tych dzieci zadaniami i programem, który przygotuje je do realizacji założeń rozwoju szkoły. Wielokrotnie organizowane były zajęcia integracyjne dla uczniów ze szkoły życia przy Specjalnym Ośrodku Szkolno – Wychowawczym w Świątkach. W szkole działają prężnie organizacje: ZHP, LOP, TPD, PCK, SKS. Uczniowie  osiągają sukcesy w konkursach przedmiotowych i zawodach sportowych na szczeblu gminy, powiatu i województwa.
W 1997 roku z inicjatywy dyrektora szkoły został przygotowany projekt rozbudowy szkoły na potrzeby szkoły podstawowej i ŚDS. Pieniądze na sfinansowanie projektu w wysokości 67000 zł dyrektor pozyskał z środków budżetu państwa. Projekt obejmował dobudowę pomieszczeń dla ŚDS, hali sportowej, kuchni i stołówki szkolnej, biblioteki szkolno-środowiskowej oraz czterech sal lekcyjnych. Projekt nie doczekał się realizacji ze względu na reorganizację systemu oświaty w 1998r.
W 1998 roku wchodzi w życie reforma systemu oświaty. Zmienia się dotychczasowy system kształcenia podstawowego z ośmioklasowej szkoły w sześcioklasową szkołę podstawową. Zostaje powołane do życia gimnazjum jako istotny etap kształcenia ogólnego między szkołą podstawową a szkoła średnią. Szkoła staje w obliczu nowych zadań wynikających z założeń reformowanego systemu.
Obecnie  w szkole uczy się 150 uczniów z rejonu Turowa, Dzikowa, Miękowa, Spotkania. Dzieci dowożone do szkoły są transportem gminnym. Uczniowie uczą się w 8 oddziałach, mając do dyspozycji 10 pomieszczeń dydaktycznych, małą salę gimnastyczną i boiska przyszkolne do gier zespołowych, bieżnię lekkoatletyczną, skocznię do skoku w dal oraz rzutnię. Wokół szkoły jest dużo terenów zielonych, sama szkoła jest położona z dala od ulicy, co zapewnia bezpieczeństwo i spokój przebywającym na jej terenie dzieciom. W szkole pracuje obecnie 18 nauczycieli ze średnim stażem pracy 20 lat, wszyscy posiadają wykształcenie wyższe magisterskie z przygotowaniem pedagogicznym. Od dwóch lat dla 30 uczniów szkoły podstawowej i gimnazjum w ramach działającej w szkołach organizacji SALOS ( Salezjańska Organizacja Sportowa) organizuje dwutygodniowe turnusy w Kołobrzegu w okresie wakacji letnich. Pani Prezes SALOS mgr M. Menżyńska Biskup pozyskała na ten cel środki od sponsorów na kwotę 15000 zł.
Problem z utworzeniem gimnazjum w Turowie został rozwiązany po myśli społeczeństwa i od 1999 roku nasze dzieci chodzą do gimnazjum w Turowie.
W październiku 2002 roku rusza pierwszy etap rozbudowy szkoły. W roku 2005 oddano do użytku nowo wybudowany przez gminę obiekt dla potrzeb uczniów gimnazjum. W 2005 roku Rada Gminy Szczecinek podjęła uchwałę o przystąpieniu do drugiego etapu rozbudowy szkoły w Turowie, o pełnowymiarową halę sportową. Został przygotowany projekt i otrzymano pozwolenie na budowę, która ruszyła na wiosnę 2006 roku. Cały proces rozbudowy ma być zamknięty do 2008 roku.

Szkoła w latach 2008-2010

13 marca 2009 roku  nastąpiło otwarcie hali sportowej przy Szkole Podstawowej i Publicznym Gimnazjum w Turowie. W uroczystościach otwarcia wzięli udział między innymi tak znamienici goście jak: Poseł na Sejm RP Marian Tomasz Goliński, wicewojewoda Andrzej Chmielewski, wicemarszałek Jan Krawczuk, Starosta Szczecinecki Krzysztof Lis, Wójtowie Gmin Barwice i Grzmiąca oraz gospodarz tej wyjątkowej hali sportowej – Wójt Gminy Szczecinek Janusz Babiński, który wraz z Przewodniczącym Rady Gminy – Henrykiem Wyszomirskim przekazał dyrektorom Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Publicznego w Turowie symboliczny klucz i Akt Przekazania Sali Gimnastycznej. Doniosłym wydarzeniem dla młodzieży, rodziców, dyrekcji, grona pedagogicznego i pracowników Szkoły Podstawowej w Turowie było poświęcenie i nadanie naszej szkole Sztandaru. Ta długo oczekiwana przez nas uroczystość odbyła się właśnie 15 października 2010 roku. Pan Janusz Babiński uroczyście przekazał Sztandar Szkole Podstawowej. Swą obecnością zaszczycili nas między innymi przedstawiciele władz oświatowych, samorządowych i państwowych, proboszcz parafii Turowo, przyjaciele szkoły, rodzice, nauczyciele i uczniowie.

Szkoła w latach 2011-2014

 

W maju 2011 roku przestał pełnić funkcję Dyrektora Szkoły Podstawowej mgr Leszek Turkowski, a nowym Dyrektorem Szkoły Podstawowej w Turowie została mgr Wiesława Pakulniewicz. 17 czerwca 2011 roku na terenie naszej szkoły odbyły się uroczystości oddania kompleksu sportowego „Orlik”. Kompleks sportowy „Orlik” to duże i bezpieczne boiska pokryte nowoczesną nawierzchnią. W uroczystościach brało udział wielu znakomitych gości, a gospodarzem był Pan Wójt Gminy Szczecinek Janusz Babiński. Z kompleksu sportowego korzystać będzie zarówno nasza szkoła, jak i gimnazjum oraz młodzież wiejska. Od września 2012 roku, w wyniku reorganizacji sieci szkół w Gminie, szkoła powiększyła się o filię w Jeleninie. Szkoła Podstawowa w Jeleninie została filialną Szkoły Podstawowej w Turowie.

 

Kierownicy i dyrektorzy Szkoły Podstawowej w Turowie:

1.Kierownik-Maciejewska Anna-1946-1962

2.Kierownik-Kurek Tomasz-1962-1969

3.Dyrektor-Chmurski Zygmunt-1969-1977

4.Dyrektor-Jankowski Tadeusz-1977-1982

5.Dyrektor-Bukowski Janusz-1982-1985

6.Dyrektor-Koperska Teresa-1985-1991

7.Dyrektor-Turkowski Leszek-1991-2011

8.Dyrektor-Wiesława Pakulniewicz-2011- 2016

9.Dyrektor-Ilona Kaźmierska-2016-do dziś

 

Dyrektor Publicznego Gimnazjum w Turowie:

1.Małgorzata Menżyńska-Biskup – 2000-2016

Nasz patron

 

Tadeusz Kościuszko „Kościuszku! Twoja skromność nie dba o pochwały,
  Równie, jak mężne serce, umysł masz wspaniały.
  Wielki przez rozum, cnoty i waleczne sprawy,
  Nikt więcej nie miał prawa nad ciebie do sławy.”

  Alojzy Feliński fragment wiersza „ Pochwała Kościuszki”
 

Tadeusz Kościuszko jest jedną z najbardziej znanych polskich postaci historycznych w Polsce i na Świecie. Amerykanie uważają go za bohatera narodowego, a w Polsce stał się legendą dla naszych rodaków, wśród których żył, walczył i działał na emigracji. Po jego śmierci został uznawany za wzór do naśladowania podczas walk o niepodległość w XIX i XX wieku. Na jego cześć usypano Kopiec Kościuszki w Krakowie i w Olkuszu, a w 1917 r. również w Połańcu. Na Wawelu stoi też pomnik bohatera na koniu. Imię Tadeusza Kościuszki nadano wielu ulicom, placom i szkołom w całej Polsce.

 

Pochodzenie i młodość Tadeusza Kościuszki

Tadeusz Kościuszko urodził się 4 lutego 1746 r. na Polesiu, w Mereczowszczyźnie folwarku dzierżawionym przez ojca. Na chrzcie otrzymał trzy imiona: Andrzej, Tadeusz, Bonawentura, ale przez całe życie używał tylko drugiego z nich. Był czwartym, najmłodszym dzieckiem Tekli i Ludwika Kościuszków.

 Tadeusz jako dziewięcioletni chłopiec rozpoczął naukę w Kolegium Pijarów w Lubieszowie. W uczelni tej, utrzymanej w duchu patriotycznym, starano się wychować dobrych i mądrych obywateli, którzy w przyszłości potrafiliby właściwie pokierować losami kraju. Mając dwanaście lat Kościuszko stracił ojca. Dwa lata później skończył naukę, powrócił do domu i pomagał matce w gospodarstwie. Dzięki wsparciu Czartoryskich w 1765 rozpoczął naukę w Szkole Rycerskiej założonej przez Augusta Poniatowskiego. Przyszły naczelnik postanawia do nauki wziąć się z zapałem i po roku mianowany został chorążym, a po trzech latach uzyskał stopień kapitana i stypendium króla, które miało być przeznaczone na studia we Francji. Wyjechał do Paryża, gdzie uczęszczał do Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby, gdyż do szkoły wojskowej, jako cudzoziemiec, nie mógł być przyjęty. Chodził jednak na wykłady francuskich architektów i inżynierów, a szczególnie znawców sztuki budowy fortyfikacji. Dzięki temu zdobył umiejętności, które w późniejszym czasie przyniosły mu sławę wspaniałego fortyfikatora i organizatora przepraw przez rzeki. Następnie zwiedził Anglię, Szwajcarię, Włochy i Niemcy. To właśnie za granicą dowiedział się o pierwszym rozbiorze Polski. Po powrocie do kraju w 1775 roku nie mógł jednak znaleźć stanowiska w wojsku. Zamieszkał więc u przyjaciół na wsi. Zakochał się wówczas w Ludwice Sosnowskiej, córce przyjaciela rodziny, który pomógł mu przed laty dostać się do Szkoły Rycerskiej. Jednak ojciec ukochanej nie wyraził zgody na ślub, czego przyczyną były znaczne różnice majątkowe. Nieszczęśliwa miłość i brak posady w wojsku spowodowały, że postanowił on ponownie opuścić Ojczyznę, by wziąć udział w walce Stanów Zjednoczonych o wolność.

 

Wyjazd Tadeusza Kościuszki do Ameryki

W 1776 r. wyjechał więc do Ameryki Północnej. Tam otrzymał posadę inżyniera w armii amerykańskiej. Jako inżynier przyczynił się do zwycięskiej bitwy pod Saratogą, gdzie zajmował się formułowaniem fortyfikacji. Następnie zaprojektował fort West Point nad rzeką Hudson. Był to rozkaz samego Jerzego Waszyngtona, późniejszego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Pasma sukcesów na polu fortyfikacji w amerykańskiej armii zostały docenione. Tadeusz Kościuszko w 1783 roku otrzymał stopień generała brygady oraz wynagrodzenie w postaci ziemi i nagrody pieniężnej.

 

Powrót do Polski

Powróciwszy do krajów 1784 roku, a w 1789 roku Kościuszko został powołany w stopniu generała- majora do armii, która uchwałą Sejmu powiększyła się do liczby stu tysięcy żołnierzy. W 1792 roku w czasie polsko-rosyjskiej wojny w obronie Konstytucji 3 maja odznaczył się w bitwach pod Zieleńcami i pod Dubienką. Dla uczczenia tego zwycięstwa ustanowiony został przez króla Order Virtuti Militari. Jednym z pierwszych odznaczonych był właśnie generał-major Tadeusz Kościuszko. Po wojnie Tadeusz Kościuszko wraz z patriotami, którzy nie chcieli podać się obcym rządom, udał się na emigrację do Drezna i Lipska. Tam emigranci zaczęli myśleć o zorganizowaniu powstania, nazwanego wkrótce kościuszkowskim, gdyż to właśnie Kościuszko przybył do Krakowa, by stanąć na jego czele. Przywiózł ze sobą przygotowany wraz z H. Kołłątajem, I. Potockim akt powstania, którego ogłoszenie miało być hasłem do podjęcia walki przez cały naród.

 

Insurekcja kościuszkowska

 Powstanie wybuchło 24 marca 1794 r. Wtedy też na krakowskim rynku, wypełnionym przez tłumy, Tadeusz jako Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej, złożył słynną przysięgę.  4 kwietnia 1794 r. odbyła się pod Racławicami pierwsza bitwa powstania. Kościuszko, widząc że kawaleria i piechota polska nie mogą przełamać siły wroga, postanowił wprowadzić do walki chłopów – kosynierów. Posunięcie to przyniosło mu zwycięstwo, a Rosjanie wycofali się, ponosząc druzgoczącą klęskę. Jeszcze na racławickim polu Naczelnik przywdział sukmanę chłopską mówiąc, że wkłada ją jako mundur najwaleczniejszego oddziału. Aby podkreślić bohaterstwo chłopów – żołnierzy i zachęcić ich do czynnego udziału w powstaniu, w obozie pod Połańcem ogłosił słynny Uniwersał Połaniecki, który zapewniał chłopom osobistą wolność. Po radosnym dniu racławickiego zwycięstwa, Kościuszko dzielnie stawił czoło wojskom pruskim i rosyjskim, które otoczyły Warszawę. Dzięki umiejętnemu dowodzeniu Naczelnika nie została ona zdobyta. Po licznych sukcesach przyszły jednak klęski. Z Rosji nadchodziły liczne posiłki. Wiedząc o tym, Kościuszko postanowił zagrodzić drogę wojskom rosyjskim, które wycofały się spod Warszawy, zanim zdążyły połączyć się z nowymi siłami ciągnącymi ze wschodu. Do walki doszło 10 października 1794 r. pod Maciejowicami. Mimo niepowodzeń Polaków, Kościuszko próbował jeszcze formować rozpraszające się pod naciskami wroga oddziały, co i tak nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Podczas bitwy Tadeusz został ciężko ranny. Zalany krwią stracił przytomność. Gdy wrócił jednak do sił, przewieziono go do Petersburga ,gdzie został uwięziony.

 

Emigracja i śmierć Tadeusza Kościuszki

Tadeusz Kościuszko przebywał w rosyjskiej niewoli w twierdzy w Petersburgu do 1796 roku. Od 1798 mieszkał pod Paryżem. Choć brał udział w tworzeniu Legionów Polskich, przeciwstawiał się idei powiązania sprawy polskiej z działalnością Napoleona I Bonaparte. Przebywał w Wiedniu podczas Kongresu Wiedeńskiego. Ostatnie dwa lata życia spędził Kościuszko w Szwajcarii, w Solurze, mieszkając u zaprzyjaźnionej rodziny, gdzie zmarł 15 października 1817 roku. Został pochowany w tamtejszym kościele pojezuickim; rok później szczątki bohatera zostały przewiezione do Krakowa i spoczęły w kryptach królewskich w katedrze na Wawelu.

                                                                                                                                                                   źródło:https://pl.wikipedia.org

 

Komentarze są wyłączone.